Ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Voor mij ben je een onafgemaakt verhaal, en hoewel ik al die jaren geleden hard mijn best erop heb gedaan en echt mijn zinnen erop had gezet, ben ik je nooit echt vergeten. Het was meer dan één tequila, meer dan twee tequila zelfs meer dan drie tequila of de vloer. Het was niet alleen olijven en droge witte wijn, bezwete dinsdagavonden en dubbele espresso's. Het was niet alleen onze tijd verdoen aan stomme jongens, vervelende jongens, waardeloze jongens en bezette jongens.
Het waren ook diepe en vooral veel gesprekken midden in de nacht, lopend in een donker bos na een lange treinrit, of gewoon veilig in de BOB-bus na het uitgaan. Het was een klik, iets wat je weet wanneer de één begint te praten en de ander alles beaamt, al bij de eerste ontmoeting. Iets waarvan jeweet dat je het gaat missen wanneer je het dreigt te verliezen. Iets waaraan je drie jaar later terug denkt, je afvragend of je juist gehandeld hebt en hoe het anders had kunnen lopen.

En het is heel frappant, dat we de stomme jongens hebben verruild voor de goede jongens die toevallig allebei dezelfde voornaam delen.

Ik probeer nu al een tijdje mijn pen op een vel papier te zetten, in de hoop alles wat in mij zit eruit te halen. Maar alles wat ik met moeite zwart op wit zet is een lange, golvende lijn waar geen enkele boodschap de oppervlakte siert. Mijn vingers liggen analfabetisch op het toetsenbord, geen logisch woord lijkt op mijn beeldscherm te verschijnen. Mijn gedachtes staan in de file, geen claxon luid genoeg om de weg vrij te maken.

Vroeger kon ik niet wachten om groot te worden. Ik had altijd een soort ongeremd gevoel van haast in mijn lijf. Desondanks ben ik lang kind gebleven. Ik was een late bloeier, op elk vlak. Ik leefde in mijn eigen, beschermde wereldje en liet mij niet door anderen van de wijs brengen. Ik heb veel gezien om mij heen. Ik heb gezien hoe kleine dingen mis kunnen gaan en grote problemen met zich mee kunnen brengen. Ik heb gezien hoe mensen verkeerde keuzes maken en hoe dit reflecteert op de rest van hun leven. Alles wat ik om mij heen zag gebeuren maakte mij oplettend. Ik dacht altijd dat het bij mij wel goed zat, ik kreeg immers de juiste wijsheid van huis mee. Maar ik werd ouder en mijn haast om het leven te gaan ontdekken haalde mij in. Ik heb veel verkeerde keuzes gemaakt de afgelopen 3 jaar en ik heb ook veel geleerd. Enerzijds ben ik blij dat ik deze lessen geleerd heb, het heeft me immers gemaakt tot wie ik nu ben en ik vind dat ik daar best trots op mag zijn. Maar anderzijds heb ik het gevoel dat ik een stukje van mezelf verloren ben, en dat stukje heb ik nog steeds niet gevonden.

Things change, people change. De hele wereld, zoals we die nu kennen, is aan het veranderen. Zoals we 10 jaar geleden nog konden inschatten waar we binnen nu en 5 jaar staan, kunnen we nu al niet meer bedenken waar het leven ons morgen brengt. Ik weet er veel over maar ik doe er niks mee. Onbewust of bewust probeer ik afstand te houden omdat ik dan controle heb. De enige controle die ik nog heb. Die wil ik niet verliezen.

Vroeger was ik onbevreesd. Niks in het leven kon mij bang maken, tenminste, spinnen kwamen nog weleens een heel eind, maar ik was niet bang om het leven te leven. Ik had een heel plan gemaakt, heel mijn leven uitgestippeld zoals die eruit zou gaan zien en ook al zou het nog jaren duren voordat ik aan dat leven kon beginnen, ik hield mijn haast zoveel mogelijk in bedwang want hoe dan ook; ik zou dat leven krijgen. Inmiddels is het niet meer zo simpel. Ik ben de tekening van mijn leven kwijt en iedere keer als ik met een potlood iets nieuws op papier probeer te zetten kom ik niet verder dan één punt; het nu.

Voor nu is het wachten op wat komen gaat. Ik houd niet van wachten, dus dit wordt nog een moeilijke periode.

I’ll put my soul in what I do.
That’s what I’ll do, throwing out a boomerang, waiting for it to come back to me.
Back on my feet and crawl for you.

For kids who think it still exists…
yes for those who think it still exists…

maybe I’m wrong and maybe you’re right
maybe I’m wrong and maybe you’re right
maybe you’re right, maybe I’m wrong
and just maybe you’re right

and…

Afgelopen donderdag werd ik verliefd op een slapende jongen. Ik stapte in de metro na een lange dag werken, liet mijn ogen alle lege stoelen scannen en parkeerde mijn billen op de dichtstbijzijnde. BANG. Tegenover me zat ‘ie. Met zijn hoofd vermoeid tegen de muur gesteund, losjes bengelend op zijn nek. Normaliter moet ik in iemands ogen kijken om een fonk te voelen overvliegen, maar deze jongen met zijn mooie, gesloten ogen deed mijn hart smelten. Ik kreeg mijn blik niet van hem afgetrokken, zelfs niet met elk grammetje kracht dat ik nog had in mijn vermoeide lichaam. Ik wilde zijn oogleden strelen, mijn vingers door zijn donkerbruine haar laten glijden en zeggen dat zijn schoenen lelijk zijn. Mijn halte naderde en hoewel hij slapend al mooi genoeg was hoopte ik vreselijk dat hij zijn ogen héél even zou opendoen. En dat deed hij. BANG again. De slapende jongen had zelfs mooie open ogen. Beetje bij beetje kleurde de hele metro lichtroze en zwoof ik boven mijn zitplaats. BANG! Alsof mijn roze wolk niet gewenst was bij mijn medereizigers klapte hij als een ballon uit elkaar toen de deuren van de metro opengingen en ik "Ambachtsland" las. Shit, en die jongen maar rustig verder slapen! Stap uit sukkel nu kan ik je niet achtervolgen naar je huis! dacht ik bij mezelf. Maar voordat ik hem onder hypnose naar buiten kon laten zweven gingen de deuren al achter me dicht. Met een raar gevoel in mijn lichaam vervolgde ik mijn reis naar huis.

Afgelopen zondag werd ik verliefd op een stelletje. Een stelletje waarvan ik de jongen al kende, en hem nu voor het eerst met een meisje samen zag. Ze stonden te wachten op de metro, hun armen om elkaar heen, hun hoofden in elkaars nek en hun benen in elkaar verstrengeld. Ik kreeg flashbacks en voelde me verliefd. Zo heb ik ook ooit gestaan met iemand waarvan ik hield. Ik was even vergeten hoe het voelde en de aanblik van dit stelletje gaf me het gevoel terug. Het maakte me gelukkig, verlangend gelukkig. Vaak heb ik de sterke drang om dit gevoel terug te krijgen op de snelste manier. Verliefd worden, houden van. In een rap tempo. Zodat ik ook weer over een tijdje met mijn armen om iemand heen en mijn neus in iemands nek op de metro kan wachten. Zodat ik me weer voel net als toen, net als toen in de trein om 1 uur ‘s nachts toen we alleen maar tegen elkaar aan zaten, elkaars hand vasthielden en muziek luisterden. De perfectie van niks doen. En toen hij mij af en toe een kusje gaf op mijn wang of mijn voorhoofd. Het gevoel dat ik écht van iemand hield en iemand écht van mij hield. Een geweldig gevoel. Het mooiste gevoel.
En dan stap ik uit deze droom en bedenk ik dat ik nog jong ben en nog vele jaren voor mij heb liggen. Dat er nog zóveel tijd is om verliefd te worden en van iemand te gaan houden. En dat er over 5 of 10 jaar ook nog steeds metro’s zullen zijn, misschien zelfs in de lucht. Daar word ik gelukkig van. Want ik weet dat liefde er is, het zal er altijd zijn en het ligt altijd voor het oprapen. Zolang je er maar zorgvuldig mee omgaat.

Love is not just between two people. Love is one of the most strong feelings someone can bear. Love is related to happiness. You can fall in love with everything and everyone and feel really blessed. Everyone is always looking for love, desperate to find love. We don’t realize that the kind of love we search for, and the kind of places we expect love to be aren’t proper. The kind of love we search for is right in our hands. Just close your hand and hold on tight. Take it with you everywhere. Be careful with it. Let it make you happy. It’s the real thing.

2009 moet mijn jaar worden, zei ik vlak voordat het kersverse jaar aanbrak. Zo zei ik het ook over 2008, toen mijn bankafschriften nog het jaar 2007 aangaven, idem dito over het jaar 2007 toen ik nog net geen 17 was. 2009 moét en zál mijn jaar worden, of ‘ie nou wilt of niet. Al kan 2009 net zelf hebben besloten het jaar te willen zijn van kleine Susie van 2 huizen verder of malle Pietje aan de overkant van de singel, hij heeft niks te willen. 2009 is van mij, helemaal van mij, van mij alleen en íedereen die zich ook maar één klein íeniemíenie pietsie klein stukje van 2009 opeigend zal ik eigenhandig komen opzoeken en met mijn blote en naderhand met bloed besmeurde handen het zwijgen opleggen!!

Nee sorry, ik wil natuurlijk geen vieze handen krijgen.

2009 is van iedereen. Maar wat ga ík in 2009 doen?
Als een onbeschreven blad, een schone lei, een pasgeboren baby’tje ligt 2009 voor mijn voeten. Nog elf volle maanden om er iets moois van te maken. Nog elf hele maanden om 2009 naar mijn hand te zetten en mezelf naar 2009. Januari is voorbijgevlogen. Ik heb nu 29 dagen kunnen nadenken over mijn goede voornemens, 22 dagen kunnen balen dat sommige goede voornemens alweer mislukt zijn, de afgelopen 7 dagen mezelf kunnen losmaken van mijn ‘oude’ leventje om alvast in de sfeer van mijn ‘nieuwe’ leven te komen en de aankomende 2 dagen kan ik nog ff flink de beest uithangen. En dan 2 Februari alvast het eerste cijfer van 2009 veroveren. Totdat ‘ie helemaal van mij is.

Mijn 2009:

- Studeren
- Audities
- Rijbewijs
- Wintersport

it’s high tide.

‘Friends come and go’ is wat ze altijd zeggen. Maar dat maakt de pijn er niet minder op. Dat schrijft geen einde aan het hoofdstuk. En dat zorgt er niet voor dat je je niet meer vergrijpt aan alle herinneringen. Het is de tijd, alleen de tijd die de wonden kan helen. Want naarmate er meer tijd verstrijkt des te meer krijg je het gevoel alsof er niks aan de hand is en alsof je je aanstelt. Want wat is er nou eigenlijk aan de hand? Zij denkt niet aan jou, zij is jou allang vergeten zoals jij haar nu vergeet. Het was geen echte vriendschap, het is geen echt verlies. Evenals de pijn, die is er nooit geweest.

"Goede vrienden zijn lastig te vinden, moeilijk te verlaten en onmogelijk te vergeten…"

Moet je nagaan, ik had jou niet eens gezocht, je was vertrokken zonder "doei" of "dag" en ik weet nu al niet meer hoe je heet.

De mist is grauw en grijs, een wolkenbed op mijn horizon. Ik kan er moeilijk doorheen kijken. Ik kan niet zien waar ik heen moet, ik zie niet waar ik heen ga maar ik stap stevig door. Ik moet en zal aan de andere kant komen. Daar is het gras altijd groener.

Ik heb altijd het idee dat de toekomst zoveel mogelijkheden met zich meebrengt, ook al is het de toekomst van volgende week. En wanneer volgende week dan aanbreekt valt het toch altijd weer tegen. Ik ben nog even ver (of dichtbij), ik doe nog even veel (of weinig). Maar ik blijf optimistisch, ik blijf geloven in de toekomst en haar wereld vol mogelijkheden zoals ik ook blijf geloven in mijzelf en mijn kwaliteiten hoevaak ik ook faal, en zoals ik elke ochtend mijn gordijnen open gooi in verwachting van de zon terwijl ik de avond ervoor het onweerbericht heb gehoord. Soms denk ik dat optimisme het geheim is van een gelukkig leven. Geluk maak je immers zelf.

Hoewel ik nog steeds verlangend terugdenk aan de vroegere tijden, – die waarin ik nog een lief, onschuldig meisje was in een mooie, vredevolle wereld waarin ik werd verzorgd door mijn liefhebbende ouders en dikke maatjes was met mijn voorbeeldige oudere broer, waarin alles nog makkelijk was, waarin een boterham smeren nog geen moeilijkheidsgraad bevatte en de tijd waarin ik nog niet het gevoel had elke dag een beetje tijd te verliezen op mijn zoektocht naar geluk – kan ik niet wachten op de toekomst. Want ook al doe ik volgende week nog steeds hetzelfde, ook al ben ik volgende week nog steeds hier, er zou zoveel kunnen gebeuren.

It’s up to me.

T

Ik ben er niet voor weggelegd. Ik kies toch altijd de verkeerde richting, de verkeerde redenen en het verkeerde moment. Deze hele mix van verkeerde dingen geeft alleen maar een verkeerde uitkomst die keer op keer verkeerd aankomt bij de misschien wel juiste persoon. Ik kap ermee. I do!

Het was niet m’n bedoeling om te diep in je ogen te kijken. Het was niet m’n bedoeling om van stapels te rennen en op m’n bek te gaan. Het was niet m’n bedoeling om met knikkende knieën kou te lijden maar er toch zo warm van te worden. Het was allemaal niet m’n bedoeling. Ik was gewoon boodschappen aan het doen.

En ja; ik link één van de grootste woorden aan één van de kleinste gevoelens. Omdat het nou eenmaal pijn doet.
Ik moet maar gewoon niks meer zeggen. Dat is vaak ‘t best.